Zabiłam Syriusza Blacka!
On powrócił...
HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI
Policja prowadzi śledztwo w sprawie katastrofy Mostu Milenijnego"
Ruch został wstrzymany, nadal poszukuje się ocalałych.
Teren wokół został odgrodzony.
Burmistrz apeluje o zachowanie spokoju.
"Najnowszy rezydent Azkabanu"
"W niełasce: Żona i syn Malfoya unikają procesu"
"Harry Potter"... Kto to taki?
Nikt szczególny.
Jeden taki głupek.
Śmieszna gazeta.
Mogłabym przysiąc, że to zdjęcie się poruszyło.
Chyba kręci mi się w głowie.
- Zastanawiałem się... - O jedenastej.
Kończę o jedenastej.
Będziesz mi mógł opowiedzieć o tym głupku, Harrym Potterze.
Tego lata byłeś beztroski, Harry.
Lubię podróżować pociągami.
To mnie odrywa od złych myśli.
Nieprzyjemny widok, prawda?
Ale wiąże się z ciekawą historią.
Szkoda, że nie mamy czasu na pogawędki.
Weź mnie za ramię.
Rób co mówię.
Właśnie się teleportowałem, prawda?
I to z dużym powodzeniem.
Większość ludzi wymiotuje za pierwszym razem.
Ciekawe czemu?
Witaj w malowniczej wsi Budleigh Babberton.
Zapewne zastanawiasz się, czemu cię tu sprowadziłem?
Zgadza się?
Szczerze mówiąc, po tylu latach nauczyłem się nie zadawać pytań.
Różdżki, Harry.
Horacy!
Na brodę Merlina!
Schowaj tę różdżkę, Albusie!
Przyznaję, że nielichy z ciebie fotel, Horacy.
Sekret leży w tapicerce, wypełnienie już mam. Co mnie zdradziło?
Smocza krew.
Pozwól, że was przedstawię...
Harry, oto mój znamienity kolega i przyjaciel
Horacy Slughorn.
Horacy, wiesz kto to.
Harry Potter.
Po co ta szopka, Horacy?
Spodziewasz się innych gości?
Nie wiem o czym mówisz.
No dobrze.
Śmierciożercy starają się mnie zwerbować od ponad roku.
Nie wiesz jak to jest.
Nie można im odmawiać w nieskończoność.
Więc co tydzień zmieniam lokum.
Mugole z tego domu wyjechali na Wyspy Kanaryjskie.
Trzeba by tu posprzątać.
Nie sądzisz?
Świetna zabawa.
- Czy mogę skorzystać z toalety? - Oczywiście.
Nie myśl, że nie wiem czemu tu jesteś, Albusie.
Moja odpowiedź wciąż brzmi: "Nie".
Absolutnie i nieodwołalnie.
Jesteś podobny do ojca.
- Tylko oczy masz... - Po mamie, wiem.
Urocza Lily.
Nadzwyczaj bystra.
Co jest tym dziwniejsze, że pochodziła z mugoli.
Moja najlepsza koleżanka pochodzi z mugolskiej rodziny.
I jest najlepsza w szkole.
Nie myśl, że żywię uprzedzenia.
Twoja matka była moją ulubienicą.
Oto ona, z przodu, na prawo.
To wszystko moi byli uczniowie.
To jest Barnabasz Cuffe, redaktor 'Proroka Codziennego'.
Zawsze odbiera moje sowy, gdy pragnę skomentować bieżące wydarzenia.
Gwenog Jones, kapitan 'Harpii' z Holyhead.
Mam u niej darmowe bilety.
Oczywiście od dawna nie byłem na żadnym meczu.
A tak! Regulus Black.
Wiesz zapewne, że jego brat, Syriusz, zginął kilka tygodni temu.
Miałem u siebie wszystkie dzieci Blacków, oprócz Syriusza. Wielka szkoda.
Był taki utalentowany.
Regulus trafił od razu do mnie.
Szkoda, że nie obydwaj.
Czy mogę to pożyczyć?
Uwielbiam wzory do dziergania na drutach.
Oczywiście, ale chyba jeszcze nie wychodzicie?
Niestety tak. Wiem, że nic tu po mnie.
Byłoby mi niezmiernie miło przyjąć cię do grona pedagogicznego w Hogwarcie.
Ty, podobnie jak pan Potter, jesteś jedyny w swoim rodzaju.
A zatem, żegnam cię Horacy.
No dobrze. Zgadzam się.
Ale chcę dostać dawny gabinet profesor Merrythought.
I oczekuję podwyżki. Czasy są ciężkie.
Owszem, są.
Profesorze o co właściwie chodzi??
Masz talent, sławę i moc.
Wszystko co Horacy ceni.
Profesor Slughorn zechce dołączyć cię do swojej kolekcji.
Byłbyś jej ozdobą.
Dlatego postanowił wrócić do Hogwartu.
A to dla nas bardzo dobrze.
Obawiam cię, że zepsułem ci wieczór, Harry.
To była istotnie urodziwa dziewczyna.
Nie szkodzi, profesorze.
Odwiedzę ją jutro i wymyślę jakąś wymówkę.
Nie, wracasz dziś do Little Winging, Harry.
A co z Hedwigą? I kufrem?
Już na ciebie czekają.
Hedwiga.
Mamo!
Co się stało, Ginny?
Kiedy Harry tu przybył?
Co? Jaki Harry?
Harry Potter, a któżby?
Chyba wiedziałabym, gdyby w moim domu był Harry Potter?
W kuchni jest tego kufer i sowa.
Szczerze wątpię, kochanie.
Czy ktoś mówił o Harrym?
Ja, czy on jest u ciebie?
Oczywiście, że nie.
Chyba wiedziałbym, gdyby w moim pokoju był mój najlepszy kumpel?
Czy słyszałam sowę?
Ty też go nie widziałaś?
Szwenda się gdzieś po domu.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Harry!
Co za niespodzianka!
Czemu nas nie uprzedziłeś?
Nie wiedziałem, to Dumbledore.
Och, ten Dumbledore!
Co byśmy bez niego zrobili?!
Miałaś tu pastę do zębów.
Od kiedy tu jesteś?
Od kilku dni.
Nie wiedziałam czy przyjadę.
Mama wpadła w histerię.
Powiedziała, że Ginny i ja nie możemy wrócić do szkoły.
- Bo jest zbyt niebezpiecznie. - Daj spokój!
Nie tylko ona tak myśli.
Nawet moi mugolscy rodzice czują, że dzieje się coś złego.
Tata ją w końcu przekonał.
Zabrało to kilka dni, ale wreszcie się uspokoiła.
Nie ma bezpieczniejszego miejsca niż Hogwart, pod okiem Dumbledore'a.
Chodzą pogłoski...
że Dumbledore się starzeje.
Bzdura.
Ile on może mieć lat?
150?
Plus minus kilka lat.
Cissy, nie rób tego. Nie mozna mu ufać!
Czarny Pan mu ufa.
Czarny Pan jest w błędzie.
Zmykaj stąd, Glizdogonie.
Wiem, że nie powinnam przychodzić.
Czarny Pan zabronił mi o tym mówić.
Skoro tak, to nie powinnaś nic mówić.
Odłóż to Bello. Nie dotykaj, co nie twoje.
Tak się składa, że wiem co cię trapi.
Czarny Pan powiedział tobie?
Twoja siostra we mnie wątpi.
To zrozumiałe.
Tak dobrze odgrywałem swoją rolę przez te lata
że zwiodłem największego czarodzieja wszechczasów.
Dumbledore jest wielkim czarodziejem.
Tylko głupiec by tego nie przyznał.
Ja w ciebie nie wątpię, Severusie.
To nasza sprawa, Cissy, i Drakona.
To jeszcze dziecko.
Nie nakłonię Czarnego Pana, by zmienił zdanie.
Niemniej, jestem w stanie pomóc Drakonowi.
- Severusie... - Przysięgnij.
Złóż Wieczystą Przysięgę.
Obiecanki cacanki.
"Zrobi co w jego mocy".
Ale gdy przyjdzie co do czego
wślizgnie się z powrotem do swojej norki.
Tchórz.
Wyjmij różdżkę.
Czy ty, Severusie Snape
będziesz strzegł Drakona Malfoya
gdy będzie próbował spełnić wolę Czarnego Pana?
Tak.
I czy ze wszystkich sił
będziesz go chronił od nieszczęścia?
Tak.
A jeśli Draco zawiedzie
czy sam wykonasz zadanie
które Czarny Pan mu powierzył?
Tak.
Przybywajcie, przybywajcie!
'Magiczne Dowcipy Weasleyów'
oferują całkowicie nową gamę produktów
na nowy rok szkolny.
Pastylki wymiotki!
Do kociołka, przystojniaku.
Doprawdy nie znoszę dzieci! Otrzymałam polecenie!
Peruwiański proszek natychmiastowej ciemności.
Wart swojej ceny.
Nieodzowny w nagłych ucieczkach.
Witajcie, panie.
Oglądamy eliksiry miłosne?
Są naprawdę skuteczne.
Choć z tego co słyszeliśmy, siostrzyczko
tobie nie są potrzebne.
Słucham?
Podobno chodzisz z Deanem Thomasem?
Nie wasza sprawa.
- Ile za to? - 5 galeonów.
A dla mnie?
5 galeonów.
Jestem waszym bratem.
10 galeonów.
Chodźcie, idziemy.
Cześć, Ron.
Jak Fred i George to robią?
Wszystkie inne sklepy są pozamykane.
To sprawka śmierciożerców.
Chyba masz rację.
O, nie!
Wszyscy kupowali różdżki u Ollivandera.
Albo mi się zdaje, albo Malfoyowie coś knują.
"Żongler"?!
Jaki śliczny.
Podobno one śpiewają w drugi dzień Świąt.
- "Żongler"? - Tak, dziękuję.
Co to są gnębiwtryski?
Niewidzialne stworzenia, które włażą przez uszy do głowy i psują humor.
"Żongler"?
Dlaczego Draco tak interesował się tą dziwną szafą?
I kim byli ci pozostali ludzie?
To była jakaś ceremonia.
Inicjacja.
Przestań, Harry.
Wiem do czego zmierzasz.
Stało się. Jest jednym z nich.
Jakich ich?
Harry przypuszcza, że Draco Malfoy został śmierciożercą.
Żartujesz?
Czemu sam-wiesz-kto wybrałby Malfoya?
W takim razie co on robił u Borgina i Burkesa?
Szukał mebli?
To obleśny sklep, tak jak i Malfoy.
Jego ojciec jest śmierciożercą.
Wszystko pasuje.
Poza tym, Hermiona widziała to na własne oczy.
Już mówiłam, nie wiem co widziałam.
Muszę zaczerpnąć powietrza.
Nie martw się. Gdy dotrzemy do Hogwartu wszystko się wyjasni
Co to było, Blaise?
Nie wiem.
Spokojnie, to tylko jakiś smarkacz się wygłupia.
Siadaj Draco, zaraz będziemy na miejscu.
Hogwart... co za żałosna buda.
Prędzej skoczę z Wieży Astronomicznej, niż zmarnuję tam kolejne dwa lata.
Co ty mówisz?
To, że nie mam zamiaru w przyszłym roku zawracać sobie głowy zaklęciami.
Bawi cię to, Blaise?
Zobaczymy kto będzie się śmiał ostatni.
Idźcie
ja muszę coś sprawdzić.
Gdzie Harry?
Pewnie już zszedł na peron.
Matka nigdy ci nie powiedziała, że nieładnie jest podsłuchiwać, Potter?
Petrificus totalus!
A tak, kipnęła zanim zacząłeś ząbkować.
To za mojego ojca!
Miłej podróży do Londynu.
Finite!
Cześć, Harry.
Luna! Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Gnębiwtryski. Masz ich pełno w głowie.
Przepraszam, że przeze mnie nie zdążyłaś na bryczkę.
Nie szkodzi.
Czułam się jakbym miała przyjaciela.
Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Luno.
To miłe.
Najwyższy czas, wszędzie was szukam.
Nazwiska?
Profesorze Flitwick, zna mnie pan od pięciu lat.
Nie ma wyjątków, Potter.
Co to za ludzie?
Aurorzy.
Są tu dla ochrony.
Co to za pałka?
To nie pałka, tylko laska.
A co dokładnie ma pan zamiar robić z tą laską?
Skąd mam wiedzieć czy nie jest to groźna broń?
W porządku, panie Filch.
Mogę poręczyć za pana Malfoya.
Niezła facjata, Potter.
Nastawić ci nos?
Osobiście uważam, że ze złamanym wyglądasz zawadiacko
ale sam zdecyduj.
Robiłaś to już kiedyś?
Nie, ale nastawiałam złamane palce u nóg.
To niewielka różnica.
Dobrze, spróbuj.
Episkey!
Jak wyglądam?
Nadzwyczaj zwyczajnie.
Doskonale.
Spokojna głowa, zaraz się pojawi!
Przestań się napychać.
Twój najlepszy przyjaciel zaginął.
Odwróć się, wariatko.
Cały we krwi.
Czemu on zawsze chodzi zakrwawiony?
Tym razem to jego własna.
Gdzieś się podziewał?
- Kto cię tak urządził - Później.
Co mnie ominęło?
Tiara kazała nam jednoczyć siły wobec wroga.
Łatwo jej mówić. Jest tylko nakryciem głowy.
- Dobry wieczór wszystkim. - Dziękuję.
Po pierwsze przedstawiam wam nowego nauczyciela:
Horacego Slughorna.
Profesor Slughorn zgodził się objąć funkcję nauczyciela eliksirów.
Tym samym, obronę przed czarną magią przejmie profesor Snape.
Jak wiecie, każdy z was został przeszukany przed wejściem do zamku.
Więc spieszę wyjaśnić dlaczego.
Dawno temu był młodzieniec, który tak jak wy zasiadał w Wielkiej Sali.
Przechadzał się tymi korytarzami
i mieszkał pod tym dachem.
Wszystkim wokół wydawał się zwykłym uczniem.
Nazywał się...
Tom Riddle.
Dziś oczywiście świat zna go pod innym imieniem.
Dlatego też dziś, patrząc na was z tego miejsca
nie rozstaję się z jedną myślą.
Każdego dnia, i w każdej godzinie
może nawet w tym momencie
siły zła usiłują przeniknąć mury tego zamku.
Lecz tak naprawdę
jego najlepszą bronią jesteście wy.
Pomyślcie o tym.
A teraz do łóżek!
Radosna przemowa.
Historia magii jest na górze, nie na dole.
Panie Davies!
To jest damska toaleta.
Potter!
To nie może być nic dobrego.
Dobrze się bawisz?
Mam teraz okienko, pani profesor.
Właśnie widzę.
Sądziłam, że będziesz chciał uczęszczać na eliksiry.
A może nie życzysz już sobie zostać aurorem?
Do tego trzeba mieć celujący na OWT-emie.
Tak było, gdy profesor Snape wykładał ten przedmiot.
Ale profesor Slughorn z radością przyjmie uczniów z oceną bardzo dobrą.
Świetnie.
Zaraz pójdę.
Dobrze.
Niech Weasley też idzie. Na moje oko, za dobrze się bawi.
Nie chcę chodzić na eliksiry. Zaczynają eliminacje quidditcha.
Koniecznym warunkiem tworzenia eliksirów jest zupełne skupienie.
Ach... Harry, mój chłopcze, już się zaczynałem martwić.
Przyprowadziłeś kolegę?
Ron Weasley, profesorze.
Ale ja nie mam zacięcia do eliksirów.
- Chyba raczej pójdę. - Nonsens, nauczysz się.
Przyjaciele Harry'ego są moimi przyjaciółmi.
Wyjmujcie książki.
Przepraszam, ale nie mam jeszcze książki, tak samo Ron.
Weźcie sobie z szafki.
Tak jak mówiłem, dziś rano przygotowałem kilka mikstur.
Czy ktoś wie co to za eliksiry?
Tak, panno..
Granger, profesorze.
To jest veritaserum, czyli serum prawdy.
A to eliksir wielosokowy.
Bardzo trudny do sporządzenia.
A to amortencja.
Bardzo silny eliksir miłosny.
Wydziela różne aromaty w zależności od tego kto co lubi.
Na przykład ja czuję...
świeżo skoszoną trawę i...
pergamin oraz...
miętową pastę do zębów.
Amortencja nie wzbudza prawdziwej miłości, bo to niemożliwe.
Powoduje jednak totalne zauroczenie lub obsesję.
Dlatego jest to najniebezpieczniejszy eliksir, jaki tu mamy.
Profesorze, nie powiedział pan co jest w tym?
Ach tak. To, co tu widzicie
to bardzo ciekawy eliksir.
O nazwie felix felicis.
Znany powszechnie jako...
...płynne szczęście.
Zgadza się, panno Granger. Płynne szczęście.
Okrutnie trudne do sporządzenia. I bardzo niebezpieczne, w razie pomyłki.
Wystarczy jeden łyk, by powiodło się każde wasze przedsięwzięcie.
Przynajmniej póki nie przestanie działać.
To moja nagroda dla was.
Jedna fiolka płynnego szczęścia dla tego
kto zdoła sporządzić wywar żywej śmierci.
Przepis znajdziecie na stronie 10 podręcznika.
Ostrzegam jednak, że tylko raz miałem ucznia, któremu się to udało.
Niemniej jednak trzymam za was kciuki.
Możecie zaczynać.
"Własność księcia półkrwi."
"Lepiej rozgnieść ostrzem wyciskając sok"
Jak ci się to udało?
Trzeba rozgnieść, a nie kroić.
W przepisie stoi jak wół, żeby kroić.
Nie... doprawdy?
"...użyć soku z 13 fasolek".
Na brodę Merlina, jest idealny!
Jedna kropla zabiłaby nas wszystkich.
Zgodnie z obietnicą. Oto twoja fiolka felix felicis.
Gratuluję.
Wykorzystaj go dobrze.
Harry, dostałeś moją wiadomość. Wejdź!
Co u ciebie?
Wszystko dobrze, profesorze.
Podoba ci się na lekcjach?
Profesor Slughorn bardzo cię chwali.
Sądzę, że on mnie przecenia, profesorze.
Czyżby?
Na pewno.
A czym się zajmujesz po lekcjach?
Profesorze?..
Nie uszło mojej uwadze, że spędzasz dużo czasu z panną Granger.
Zastanawiałem się czy...
Nie, nie... Ona jest ekstra, i przyjaźnimy się... ale nie.
Wybacz, nie miałem zamiaru być wścibski.
Ale dość pogaduszek.
Zastanawiasz się pewnie po co cię wezwałem?
Odpowiedź tkwi tutaj.
Widzisz przed sobą wspomnienia.
Wszystkie dotyczą jednej osoby.
Voldemorta.
Albo jak wolisz Toma Riddle'a.
To wspomnienie jest bardzo szczególne, pochodzi z dnia gdy go poznałem.
Chcę byś je obejrzał.
Przyznam, że zaskoczył mnie pański list, panie Dumbledore.
Tom nigdy dotychczas nie miał odwiedzin.
Doszło do kilku nieprzyjemnych incydentów z innymi dziećmi.
Tom, masz gościa.
Jak się masz Tom?
Pan jest lekarzem?
Nie. Jestem nauczycielem.
Nie wierzę panu.
Ona chce, żeby mnie zbadali.
Myśli, że jestem inny.
Może ma rację?
Nie jestem szalony.
Hogwart to nie dom dla obłąkanych.
Hogwart to szkoła.
Szkoła magii.
Ty umiesz robić różne rzeczy, prawda Tom?
Rzeczy, których inne dzieci nie potrafią.
Przesuwam przedmioty, nie dotykając ich.
Zwierzęta wykonują moje rozkazy, bez tresury.
Mogę uczynić złe rzeczy tym, którzy są dla mnie niedobrzy.
Mogę ich ranić.
Kim pan jest?
Jestem taki jak ty, Tom. Jestem inny.
Udowodnij.
Zdaje się, że coś chce wyjść z twojej szafy, Tom.
Kradzież nie będzie tolerowana w Hogwarcie, Tom.
W Hogwarcie nauczysz się nie tylko jak stosować magię
ale także jak ją kontrolować, rozumiesz?
Potrafię rozmawiać z wężami.
Odnajdują mnie.
Szepczą do mnie.
Czy to także jest normalne?
Czy pan wiedział?
Już wtedy?
Czy wiedziałem, że mam do czynienia
z najgroźniejszym czarnoksiężnikiem wszechczasów?
Nie.
Gdybym wiedział, to...
W czasie nauki w Hogwarcie
Tom Riddle zbliżył się szczególnie do jednego nauczyciela.
Domyślasz się do kogo?
Nie sprowadził pan Slughorna tylko po to, by uczył eliksirów, prawda?
Prawda.
Profesor Slughorn ma coś na czym bardzo mi zależy.
Ale łatwo się tego nie pozbędzie.
Powiedział pan, że profesor Slughorn zechce mnie "dołączyć do kolekcji".
Zgadza się.
Mam mu pozwolić?
Tak.
Dobrze. Słuchajcie.
Zrobimy parę ćwiczeń, żeby zobaczyć na co was stać.
Proszę o ciszę.
Zamknąć się!
Dzięki.
A więc...
Nie ma gwarancji, że zeszłoroczny skład pozostanie bez zmian.
Czy to jasne?
Dobrze.
Czujesz się niepewnie, Weasley?
Niepewnie?
Mam zamiar zostać obrońcą, to nic osobistego.
Naprawdę?
Masz raczej warunki na pałkarza, nie sądzisz?
Obrońca musi być szybki.
Z refleksem.
Myślę, że mam szansę.
Może byś mnie przedstawił twojej koleżance Granger?
Chciałbym się z nią bliżej zapoznać, kapujesz?
Dawaj, Ron!
Trzymaj się, Ron.
Confundus.
Jest cudowny!
Już sądziłem, że wpuszczę tego ostatniego gola.
Oby tylko Cormack się nie załamał.
Wpadłaś mu w oko, Hermiono.
Jest wstrętny!
Znasz to zaklęcie? Sectumsempra.
Nie znam!
Powinieneś oddać tę książkę.
Zwariowałaś? Dzięki niej jest najlepszy w klasie.
Nawet lepszy od ciebie.
Slughorn uważa go za geniusza.
Co?
Ciekawe czyja to była książka.
- Daj zobaczyć. - Nie.
Czemu nie?
Okładka ledwo się trzyma.
- Okładka? - Tak.
- Kto to jest książę półkrwi? - Kto?
Tak tu jest napisane.
'Własność księcia półkrwi'.
Od tygodni nie rozstajesz się z tą książką, nawet śpisz z nią.
I nie interesuje cię kim jest ten książę półkrwi?
Interesuje, a poza tym nie śpię z tą książką.
Nieprawda. Kiedyś gadaliśmy przed zaśnięciem.
Teraz nie wyściubiasz nosa z tej przeklętej książki.
Jakbym dzielił pokój z Hermioną.
Ja byłam ciekawa
- ...więc poszłam... - ...do biblioteki. I?
I nic.
Nigdzie nie ma mowy o księciu półkrwi.
No to sprawa jasna.
Flitwick, nie idziesz do 'Trzech Mioteł'?
Nie, wypadła mi próba chóru.
Macie chęć na piwo kremowe?
Mój kamrat zjeżdżał z Claxby Hill
Mieliśmy bardzo długie sanie w norweskim stylu...
Nie tu, tam.
Usiądź koło mnie.
Dobra.
Czego się napijecie?
Trzy piwa kremowe, dla mnie z imbirem.
O, do licha!
Obleśny drań!
Oni tylko trzymają się za ręce.
I całują.
- Ja wychodzę. - Co?
Nie mówisz serio.
Przecież to moja siostra.
I co?
Gdyby zobaczyła jak ty całujesz mnie, to też miałaby wyjść?
Harry, mój chłopcze!
Dzień dobry, profesorze. Jak miło pana spotkać!
I ciebie również!
Co pana tu sprowadza?
'Trzy Miotły' i ja znamy się od dawien dawna.
Pamiętam czasy, gdy była tu tylko 'Jedna Miotła'.
O, wybacz, Granger.
Słuchaj, mój chłopcze.
Dawniej urządzałem przyjęcia dla wąskiego grona uczniów.
Byłbyś zainteresowany?
To byłby dla mnie zaszczyt, profesorze.
Ty też mogłabyś przyjść, Granger.
- Z przyjemnością, profesorze. - Wybornie!
Wypatrujcie mojej sowy.
Miło cię było widzieć, Wallaby.
W co ty pogrywasz?
Dumbledore chce, żebym go lepiej poznał.
Lepiej poznał?
Nie wiem. To ważne dla Dumbledore'a.
Masz tu...
Katie, nie wiesz co to jest.
Nie obawiaj się, wiem co robię.
- Harry? - Co?
Słyszałeś w pubie, to co mówiła o całowaniu?
Marzenia...
Ostrzegałam ją, żeby tego nie dotykała.
Nie zbliżajcie się. Odsuńcie się!
Nie dotykaj tego, chyba, że przez coś. Rozumiesz?
Jesteś pewna, że Katie nie miała go przy sobie zanim weszła do pubu?
Poszła do toalety.
I wróciła z tą paczką.
Powiedziała, że musi to koniecznie dostarczyć.
Powiedziała komu?
Profesorowi Dumbledore'owi.
Dziękuję, Leanne. Możesz odejść.
Jak to jest, że zawsze gdy coś się dzieje, wy troje przy tym jesteście?
To samo pytanie chodzi mi po głowie od sześciu lat.
Och, Severusie...
Co sądzisz?
Panna Bell ma szczęście, że żyje.
To była klątwa, prawda?
Znam Katie. Ona nie skrzywdziłaby muchy.
Jeśli faktycznie dostarczała to profesorowi Dumbledore'owi, to nie z własnej woli.
Tak, to była klątwa.
To Malfoy.
To bardzo poważny zarzut, Potter.
Istotnie.
Masz jakieś dowody?
Po prostu wiem.
Po prostu... wiesz.
Zadziwia mnie twoja moc, Potter.
Zwykli śmiertelnicy mogą o takiej tylko pomarzyć.
Jak cudownie jest być wybrańcem.
Wracajcie do dormitorium.
Jak myślisz, co Dean widzi w Ginny?
Raczej co ona widzi w nim?
W Deanie? On jest ekstra.
Pięć godzin temu nazwałeś go obleśnym draniem.
Bo obściskiwał moją siostrę, nie?
Święty by się wkurzył.
Muszę go nienawidzić, dla zasady.
Może i tak.
No więc, co on w niej widzi?
Nie wiem.
Jest mądra, dowcipna, atrakcyjna...
Atrakcyjna?
No wiesz... ma ładną cerą.
Cerę?
Dean chodzi z moją siostrą, bo ma ładną cerę?
Mówię tylko, że to jeden z argumentów.
Hermiona ma ładną cerę.
Skoro już mowa o cerze.
Nigdy nie przyszło mi to do głowy.
Ale pewnie masz rację.
Bardzo ładną.
- Ja już pójdę spać. - Jasne.
Powiedz no, Cormack, widujesz się z twoim wujem, Tyberiuszem?
Tak, wkrótce wybiorę się z nim i z ministrem magii na polowanie.
Pozdrów ich obu ode mnie.
A co u twojego wuja, Belby?
Dla tych co nie wiedzą, wuj Marcusa wynalazł eliksir tojadowy.
Czy pracuje nad czymś nowym?
Nie wiem, on i ojciec nie rozmawiają ze sobą.
Ojciec twierdzi, że jego eliksir to sikacz.
Jedyny eliksir, który on uznaje to kieliszek gorzały na koniec dnia.
Panno Granger... A czym trudnią się pani rodzice w świecie mugoli?
Są stomatologami.
Leczą zęby.
To fascynujące!
Czy to niebezpieczny zawód?
Nie.
Chociaż, pewien chłopiec, Bobby Fenwick, raz ugryzł mojego tatę.
Musieli mu założyć 10 szwów.
Panna Weasley, zapraszamy.
Sądząc po jej oczach, znów pokłóciła się z Deanem.
Przepraszam, zazwyczaj się nie spóźniam.
Najważniejsze, że zdążyłaś na deser. O ile Belby coś zostawił.
Co?
Nic.
Do widzenia!
Dobranoc.
Potter!
Przepraszam, właśnie podziwiałem pańską klepsydrę.
Tak, to fascynujący przedmiot.
Piasek przesypuje się w tempie odpowiadającym konwersacji.
Jeśli jest ciekawa, leci bardzo wolno.
- A jeśli nie... - W takim razie, czas już na mnie.
Nic podobnego!
Nie musisz się obawiać. Co do twoich kolegów...
powiedzmy, że nie wszyscy trafią na półkę.
Na półkę?
Każdy kto chce być kimś, ma nadzieję trafić tutaj.
Ale ty już jesteś kimś, prawda Harry?
Czy Voldemort trafił na półkę?
Znał pan Toma Riddle'a, uczył go pan.
Pan Riddle miał wielu nauczycieli w Hogwarcie.
Jaki on był?
Przepraszam, profesorze, proszę mi wybaczyć.
On zabił moich rodziców.
To oczywiste, że chciałbyś się dowiedzieć więcej.
Ale muszę cię rozczarować, Harry.
Kiedy go poznałem, pan Riddle był czarujący, błyskotliwy
i miał zadatki na świetnego czarodzieja.
Tak samo jak wielu innych.
Tak samo jak ty, w rzeczy samej.
Jeśli potwór istniał
to drzemał, głęboko ukryty.
Powodzenia, Ron.
Ale czapka!
Ty frajerze!
Liczę na ciebie, Ron.
Postawiłem 2 galeony na Gryffindor.
Postaraj się, Ron! Frajer! Patrzcie!
Co on założył?
Jak było?
Gdzie?
Na wczorajszej kolacji?
Nuda.
Harry'emu smakował tylko deser.
Slughorn urządza też wigilię.
Możemy kogoś przyprowadzić.
Ty pewnie zaprosisz MacClagena. Też jest w Klubie Ślimaka.
W zasadzie, chciałam zaprosić ciebie.
Tak?
Powodzenia, Ron.
Wiem, że będziesz wspaniały.
Rezygnuję.
Niech MacClagen stanie na bramce.
Jak chcesz.
Soku?
Dzięki.
Cześć wszystkim.
Wyglądasz okropnie, Ron.
Czy to dlatego dolałeś mu coś do kubka?
Czy to był tonik?
Płynne szczęście.
Nie pij, Ron!
Za to mogą was wyrzucić.
Nie wiem o czym mówisz.
Chodź, Harry, wygrajmy ten mecz.
Weasley! Weasley!
Nie powinieneś tego robić.
Wiem.
Mogłem po prostu rzucić zaklęcie confundus.
To co innego.
To było na eliminacjach, a nie na meczu.
Nic mu nie dolałeś?
Tylko chciałeś, żeby tak myślał.
Ćwiczę uroki.
Świetne.
Jakie to uczucie, Harry?
Gdy widzisz Ginny z Deanem?
Ja wiem.
Widzę jak na nią patrzysz.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Ten pokój jest zajęty.
Co to za ptaszki?
Approgno!
Wiem co czujesz.
Nie wiem co jej dolega.
Ja i Lavender... nic nas nie rozłączy.
To chemia.
Czy to coś poważnego? Kto wie?
Nie wiem, tego kwiata jest pół świata.
Niech sobie będzie libertynem, jeśli chce.
Nie dbam o to.
Czy miałam zamiar zaprosić go na Wigilię do Slughorna?
Tak.
Ale w tych okolicznościach, zmieniam plany.
Doprawdy?
Tak, a co?
Skoro żadne nie idzie z tym z kim chce
to może pójdziemy razem, jak przyjaciele.
Czemu sama o tym nie pomyślałam?
A z kim idziesz?
To niespodzianka.
Powinniśmy zatroszczyć się o ciebie.
Nie możesz pokazać się z byle kim.
Widzisz tamtą dziewczynę?
To Romilda Vane.
Podobno próbuje podrzucić ci eliksir miłosny.
Naprawdę?
Widzi w tobie tylko wybrańca.
Ależ, ja jestem wybrańcem.
Dobra, przepraszam.
Żartowałem.
Zaproszę kogoś, kogo lubię.
I kto jest fajny.
Nigdy jeszcze nie byłam w tej części zamku.
A w każdym razie nie za dnia.
Lunatykuję. Z tego powodu sypiam w butach.
Armonia nectere passus
Coś do picia?
Neville!
Nie dostałem się do Klubu Ślimaka.
Ale nie szkodzi. Belby podaje ręczniki w łazience.
Dziękuję, stary.
Hermiono, co robisz? Co ci się stało?
Nic!
Musiałam uciekać!
Cormac został pod jemiołą.
Cormac?
Z nim przyszłaś?
Chciałam dopiec Ronowi.
Dziękuję, później do was przyjdę.
On ma macki gorsze niż diabelskie sidła.
Smoczy tatar?
Nie, dziękuję.
Tym lepiej, ma się po nich okropny chuch.
W takim razie, chętnie.
Może to powstrzyma Cormaca.
Idzie tu!
Właśnie wyszła upudrować nosek.
Twoja przyjaciółka to kokietka.
Buzia jej się nie zamyka.
Co to za przysmak?
Smocze jądra.
Właśnie załatwiłeś sobie miesiąc szlabanu, MacClagen.
Nie tak prędko, Potter.
Profesorze, muszę wracać do przyjaciół, moja towarzyszka...
...jakoś przeżyje twoją nieobecność przez minutę lub dwie.
Mam dla ciebie wiadomość.
Wiadomość?
Od profesora Dumbledore'a.
Pozdrawia cię i życzy udanych ferii.
Sam udał się w podróż.
Wróci dopiero na początku semestru.
Gdzie wyjechał?
Puść mnie, przeklęty charłaku.
Profesorze Slughorn, przyłapałem tego chłopca, jak czaił się w korytarzu.
Twierdzi, że jest pańskim gościem.
Dobrze, nie mam zaproszenia, zadowolony?
Ja go odprowadzę.
Ma się rozumieć, profesorze.
Wracajmy do zabawy.
Może i rzuciłem klątwę na Katie Bell.
Nic panu do tego.
Przysięgałem cię chronić.
Złożyłem Wieczystą Przysięgę.
Nie potrzebuję ochrony.
Zostałem do tego wybrany spośród wszystkich.
I nie zawiodę.
Ty się boisz, Draco.
Nie zdołasz tego ukryć. Daj sobie pomóc.
Nie!
Zostałem wybrany. To moja chwila.
Wieczysta Przysięga?
Tak powiedział Snape?
Tak, a co?
Takiej przysięgi nie można złamać.
Tyle to i ja wiem.
Nie rozumiesz.
O, do licha!
Będę tęsknić.
Urocze.
Ona mnie tłamsi.
- Skóra mi złazi z ust. - Wierzę na słowo.
A więc co się stanie, gdy ktoś złamie Wieczystą Przysięgę?
Ten ktoś umrze.
Voldemort powierzył Draco Malfoyowi jakieś zadanie.
- Wiem jak to brzmi... - Może Snape tylko udawał, że chce mu pomóc
po to by dowiedzieć się co tamten knuje?
Nie tak to brzmiało.
Harry może mieć rację, Remusie.
Wieczysta Przysięga to nie przelewki...
Chodzi o to czy ufamy osądowi Dumbledore'a, czy nie.
Dumbledore ufa Snape'owi, zatem ja także mu ufam.
- Dumbledore też popełnia błędy. - Nienawiść cię zaślepia...
- Nie. - Owszem, tak.
Ludzie znikają, Harry. Możemy ufać tylko nielicznym.
Jeśli zaczniemy gryźć się między sobą, to koniec.
Otwórz usta.
Nie ufasz mi?
Pycha.
Posuń się.
- Ciasteczko? - Nie, dziękuję.
Wybacz Remusowi.
Ciężko mu w tym stanie.
A co u pana, panie Weasley?
Jesteśmy ciągle śledzeni.
Większość czasu Molly nie wychodzi z domu.
Nie jest łatwo.
Dostał pan moją sowę?
Tak.
W Ministerstwie nic nie wiedzą o podróży Dumbledore'a.
Prawdopodobnie Dumbledore woli by tak pozostało.
Co do Dracona Malfoya...
Wiem nieco więcej.
Co takiego?
Umieściłem agenta u Borgina i Burkesa.
Z tego co opisałeś i co widzieliście z Ronem pod koniec wakacji
przedmiot, którym Draco tak się zainteresował
to Szafka Zniknięć.
Szafka Zniknięć?
Takie szafki były w użyciu gdy Voldemort siał terror.
Były bardzo przydatne.
Gdy śmierciożercy się zbliżali
wystarczyło ukryć się w szafce, by zniknąć na godzinę lub dwie.
Szafka mogła cię przenieść w dowolne miejsce.
Choć wiązało się to z pewnym ryzykiem.
Co się z nią stało?
- Z tą szafką u Borgina i Burkesa? - Nic.
Stoi na swoim miejscu.
Było pyszne, Molly.
- Na pewno nie chcecie przenocować? - Nie, musimy iść.
Pierwsza noc cyklu jest zawsze najgorsza.
Remusie.
Kochanie?..
Wszyscy poszli spać?
Jeszcze nie.
Sznurówka.
Wesołych Świąt, Harry.
Wesołych Świąt.
- Harry, nie! - Remusie!
Ginny!
Zabiłam Syriusza Blacka!
Złap mnie, jeśli potrafisz!
Drętwota!
Harry!
Ginny!
Molly!
"TAJEMNICZE ZNIKNIĘCIA TRWAJĄ"
Łatwo cię sprowokować. Omal nie dałeś się zabić.
Musisz zdać sobie sprawę z tego kim jesteś.
Wiem kim jestem, Hermiono.
Przepraszam.
Oczywiście, że będę go nosił.
Mój Roneczek...
Przepraszam, idę zwymiotować.
Skąd czerpiesz informacje?
Wiesz więcej niż nauczyciele.
Profesorze...
Czy to prawda, że profesor Merrythought odchodzi na emeryturę?
Tom, nawet gdybym wiedział, nie mógłbym tego zdradzić.
Wyśmienity ten ananas. To mój ulubiony owoc.
Skąd wiedziałeś?
Intuicja.
Już tak późno?!
Idźcie już, bo inaczej wszyscy traficie do kozy.
Ty też, Tom.
Nie szwendaj się po nocy.
Coś cię trapi, Tom?
Tak, profesorze.
Nie wiem kto lepiej by mi to wyjaśnił.
Inni nauczyciele nie są tacy jak pan.
Mogliby opacznie mnie zrozumieć.
Mów dalej.
Byłem w bibliotece.
W dziale ksiąg zakazanych.
I trafiłem na enigmatyczną wzmiankę o bardzo osobliwych czarach.
Może pan mógłby mnie oświecić?
Chodzi i coś, co nazywa się... ho....
Co takiego? Nie wiem nic o tych rzeczach.
A nawet gdybym wiedział, i tak bym ci nie powiedział.
Wyjdź natychmiast! I nigdy więcej o tym nie wspominaj!
Zdziwiony?
Powinieneś być.
Nie rozumiem.
Co się stało?
To najważniejsze wspomnienie, jakie zebrałem.
Ale fałszywe.
Zostało zmienione przez właściciela.
Profesora Slughorna.
Czemu zmieniałby własne wspomnienia?
Zapewne ze wstydu.
Dlaczego?
No właśnie?
Prosiłem, byś zbliżył się do profesora Slughorna.
Teraz chcę, byś wydobył od niego jego prawdziwe wspomnienie.
Nie znam go aż tak dobrze.
To wspomnienie jest arcyważne.
Bez niego błądzimy w ciemnościach.
Bez niego, zostawimy los świata przypadkowi.
Nie masz wyboru.
Nie możesz zawieść.
Powtórzcie sobie rozdział o odtrutkach.
Na następnej lekcji dowiecie się więcej o bezoarze. Teraz zmykajcie.
Alys! Nie zapomnij szczurzego ogona.
A oto i sam książę eliksirów!
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Profesorze, chciałbym o coś zapytać.
Pytaj śmiało.
Byłem w bibliotece, w dziale ksiąg zakazanych.
I trafiłem na enigmatyczną wzmiankę o bardzo osobliwych czarach.
Tak?
Jakich osobliwych czarach?
Nie wiem.
Nie pamiętam nazwy.
Ale zastanawiam się, czy są jakieś czary, których nie wolno nauczać?
Ja uczę eliksirów. To pytanie do profesora Snape'a.
Tak...
On i ja, nie jesteśmy w zażyłych stosunkach.
Chcę powiedzieć, że...
on nie jest taki jak pan.
Mógłby mnie opacznie zrozumieć.
Tak...
Nie ma światła bez ciemności.
Tak samo w magii. Osobiście staram się kroczyć po jasnej stronie.
Tobie zalecam to samo.
Czy to powiedział pan Tomowi Riddle'owi, gdy przyszedł pana zapytać?
Dumbledore cię nasłał, prawda?
Prawda?!
Tak?
To ty, Potter.
Przepraszam, jestem bardzo zajęty.
Piękny jest, co?
Księżyc.
Cudowny.
Słodycze na noc?
Pudełko leżało na twoim łóżku. Zjadłem jedną.
No, może 20...
Ciągle o niej myślę, Harry.
Miałem wrażenie, że ona cię tłamsi.
Nic podobnego.
Kocham ją.
To wspaniale.
Myślisz, że ona wie kim jestem?
Mam nadzieję. Chodzi z tobą od 3 miesięcy.
Chodzi ze mną?
O kim ty mówisz?
A o kim ty mówisz?
O Romildzie, rzecz jasna.
Romildzie Vane.
Bardzo śmieszne.
Za co to?
To nie żart!
Ja ją wielbię!
Dobra, wielbisz ją. A znasz ją w ogóle?
Nie.
Przedstawisz mnie?
Idziemy, Ron.
Przedstawię cię Romildzie Vane.
"Drogi Harry. Myślę o tobie, Romilda."
Przepraszam profesorze, ale to naprawdę ważne.
A gdzie Romilda?
Co dolega Wemby'emu?
Eliksir miłosny.
Dobrze, wprowadź go.
Sądziłem, że sam potrafisz sporządzić antidotum, Harry.
Uznałem, że ten przypadek wymaga ręki mistrza, profesorze.
Moja kochana.
Może i słusznie.
Przepraszam za to, co było rano, profesorze.
To było nieporozumienie.
Nie szkodzi. Było minęło...
Tak?
Zapewne jest pan już zmęczony
ciągłymi pytaniami o Voldemorta.
Nie wypowiadaj tego imienia!
Pij do dna, chłopcze.
Co to takiego?
Tonik na nerwy.
- Co mi się stało? - Eliksir miłosny.
Okrutnie mocny.
Czuję się naprawdę źle.
Golnij sobie coś na wzmocnienie. Mam piwo, wino
i flaszeczkę miodu.
Miałem go komuś sprezentować, ale w tych okolicznościach...
Masz, Potter.
Zdrowie!
Ron!
Profesorze! Niech pan coś zrobi!
Nie rozumiem!
Bezoar.
Błagam cię, Ron, oddychaj!
Te dziewczyny mnie wykończą.
Wykazałeś refleks, Harry, podając mu bezoar.
Możesz być dumny ze swoich uczniów, Horacy.
Tak, bardzo dumny.
Nie przeczę, że Potter wykazał się zimną krwią.
Pytanie jednak dlaczego to było konieczne?
No właśnie?
To mi wygląda na prezent, Horacy.
Czy pamiętasz od kogo masz tę flaszeczkę?
Ma subtelny aromat wiśniówki.
Nie trąci trucizną.
Miałem zamiar podarować go w prezencie.
A komu?
Tobie, dyrektorze.
Gdzie jest mój Ron?
Czy pytał o mnie?
Co ona tu robi?
Mogłabym zapytać o to samo.
Zapominasz, że ja jestem jego dziewczyną?
Zapominasz, że ja jestem jego... przyjaciółką?
Nie rozśmieszaj mnie.
Nie rozmawiacie ze sobą od tygodni.
Pewnie teraz gdy jest o nim głośno, znów go lubisz.
On został otruty, idiotko.
Poza tym, zawsze go lubiłam.
Widzisz?
On wyczuwa moją obecność.
Nie martw się, Roneczku.
Jestem przy tobie.
Jestem.
Hermiona...
Być młodym i poczuć ukłucie strzały Amora!
Chodźmy. Pan Weasley jest w dobrych rękach.
Nareszcie, co?
Dziękuję.
Nic nie mów.
Wystarczy Ron!
Sprowadzasz śnieg!
Opowiedz mi jeszcze raz jak zerwałem z Lavender.
No... odwiedziła cię w szpitalu.
I...
A ty się odezwałeś...
To nie była długa rozmowa.
Nie zrozum mnie źle, jestem szczęśliwy, że to koniec.
Ale ona ciska gromy.
Tak, istotnie.
Nic nie pamiętasz z tamtej nocy?
Nic a nic?
Coś jakby...
Ale to niemożliwe...
Miałem kompletny odlot.
Tak, odlot.
"Sectumsempra - na wrogów".
Harry.
To Katie.
Katie Bell.
Katie, jak się czujesz?
Wiedziałam, że zapytasz, Harry, ale nie wiem kto mnie zaklął.
Próbowałam sobie przypomnieć.
Ale nie potrafię.
Ja wiem, że to ty, Malfoy!
To ty ją zakląłeś!
Sectumsempra!
Vulnera sanentur.
Pozbądź sie jej. Dzisiaj.
Daj rękę.
Pokój Życzeń.
Musimy ukryć książkę księcia półkrwi
tam, gdzie nikt jej nie znajdzie.
Włącznie z tobą.
Co to było?
Widzisz?
Nigdy nie wiadomo co tu znajdziesz.
Zamknij oczy.
Żeby cię nie kusiło.
Zamknij oczy.
To także może tu zostać. Jeśli tak zechcesz.
Zrobiłeś to z Ginny?
Co?
Ukryliście książkę?
A, tak...
O, rany...
Nie poszczęściło ci się ze Slughornem?
Szczęście!
To jest to!
Potrzebny mi łut szczęścia.
I co?
Jak się czujesz?
Wspaniale.
Naprawdę wspaniale.
Nie zapomnij:
Slughorn lubi wcześnie jeść kolację i idzie na spacer.
A potem zaraz wraca do swojego gabinetu.
Racja.
Idę do Hagrida.
Co? Nie!
Harry, musisz iść do Slughorna!
Taki był plan.
Wiem, ale mam przeczucie, żeby iść do Hagrida
Dziś muszę być u niego.
Rozumiecie?
Nie!
Naprawdę, wiem co robię.
To znaczy, felix wie.
Cześć!
Na brodę Merlina, Harry!
Przepraszam, profesorze. Powinienem był pana uprzedzić.
Albo choć odchrząknąć.
Myślał pan, że to profesor Sprout.
Czemu tak sądzisz?
To typowe zachowanie dla osób, które zakradają się po kryjomu.
Podskoczył pan na mój widok.
To liście tentakuli?
- Są bardzo cenne, prawda? - 10 galeonów za listek.
Nie żebym był zaznajomiony z czarnym rynkiem.
Robię to z czysto naukowych pobudek.
Mnie osobiście ta roślina zawsze przeraża.
Jak masz zamiar wyjść z zamku, Harry?
Przez drzwi.
Idę do chatki Hagrida. To mój drogi przyjaciel i muszę go odwiedzić.
Jeśli pan pozwoli, muszę już iść.
Harry!
Słucham...
Już zapada zmierzch.
Nie sądzisz chyba, że pozwolę ci samotnie włóczyć się po nocy?
W takim razie proszę mi towarzyszyć, profesorze.
Harry!
Nalegam byś wrócił ze mną do zamku.
To byłoby kontrproduktywne, profesorze.
Czemu tak mówisz?
Nie wiem.
Horacy.
Na brodę Merlina!
To agromantula, prawda?
I na dodatek martwa.
O bogowie...
Jak zdołałeś ją ubić?
Ubić?
To mój przyjaciel.
Tak mi przykro, nie wiedziałem.
Nie ty jeden.
Pająki to zupełnie niezrozumiane stworzenia.
Wszystko przez te oczy.
Nie mówiąc o tych szczękach.
No, to także.
Hagridzie, nie chciałbym zabrzmieć obscesowo
ale jad agromantuli jest niezwykle rzadki.
Czy mógłbym pobrać fioleczkę lub dwie?
Dla czysto naukowych celów.
Przypuszczam, że dla niego to już bez znaczenia.
Też tak myślę.
Zawsze mam przy sobie kilka ampułek na takie okazje.
Stare przyzwyczajenia mistrza eliksirów.
Szkoda, że nie mogliście go zobaczyć w kwiecie wieku.
Był taki okazały.
Po prostu imponujący!
- Chciałbyś, abym powiedział parę słów? - Tak.
Był ojcem rodziny?
O tak.
- Żegnaj... - Aragogu.
Żegnaj Aragogu, królu pajęczaków.
Choć twe ciało obróci sie w proch, duch twój będzie trwał.
A twoi druhowie odnajdą pociechę po tej bolesnej stracie.
Miałem go od jaja. Taki był maluśki kiedy się wykluł.
Nie większy niż łepek od szpilki..
Łepek od szpilki!
To słodkie.
Ja raz miałem rybkę Frances, którą bardzo kochałem.
Któregoś dnia zszedłem na dół
a ona zniknęła.
To przedziwne.
Bardzo, ale takie jest życie.
Idziesz ciągle naprzód, aż tu nagle... puf!
Dostałem Frances od uczennicy.
Pewnej niedzieli znalazłem akwarium na moim biurku.
A w nim zaledwie kilka cali czystej wody.
Na jej powierzchni unosił się płatek kwiecia.
Na moich oczach zanurzył się
i zanim opadł na dno, przeobraził się
w małą rybkę.
To były piękne czary.
Balsam dla oczu.
Ten płatek pochodził od Lily.
Twojej matki.
A ów dzień, gdy zszedłem na dół
i znalazłem akwarium puste
to był dzień kiedy twoja matka...
Wiem po co tu jesteś.
Ale nie mogę ci pomóc.
To by mnie zrujnowało.
Czy wie pan jak udało mi się przeżyć, profesorze?
Wtedy gdy otrzymałem tę bliznę.
To dzięki niej!
Ponieważ ona poświęciła siebie.
Ponieważ nie usunęła się na bok.
Ponieważ jej miłość była potężniejsza od Voldemorta.
Nie wypowiadaj jego imienia.
Nie boję się imienia, profesorze.
Coś panu powiem.
Coś, czego inni mogą się tylko domyślać.
To prawda.
Ja jestem wybrańcem.
Tylko ja mogę go zniszczyć.
Ale muszę wiedzieć o co zapytał pana Tom Riddle wiele lat temu.
I co pan mu odpowiedział.
Odwagi, profesorze.
Bądź dzielny jak moja matka.
Nie kalaj jej pamięci!
Niech ta śmierć nie idzie na marne.
W przeciwnym razie, akwarium na zawsze pozostanie puste.
Proszę, nie osądzaj mnie źle, gdy to zobaczysz.
Nie wiesz jaki on był, nawet wtedy.
Byłem w bibliotece, w dziale ksiąg zakazanych...
I trafiłem na enigmatyczną wzmiankę o bardzo osobliwych czarach.
Ich nazwa brzmi, jak pamiętam...
Horcrux.
Słucham?
Horcrux.
Natrafiłem na ten termin w trakcie lektury.
I nie do końca zrozumiałem.
Nie wiem co to za lektura, Tom, ale to najgorsza czarna magia.
Dlatego właśnie przychodzę do pana.
Horkruks to przedmiot, w którym ktoś ukrył część swojej duszy.
Lecz jak można tego dokonać, profesorze?
Trzeba rozedrzeć duszę i zakląć jej część w przedmiot.
Czyniąc to, zapewniasz sobie ochronę na wypadek
gdyby twoje ciało uległo zniszczeniu.
Ukryta część duszy żyje nadal.
Innymi słowy, nie możesz umrzeć.
Jak można rozedrzeć duszę, profesorze?
Chyba wiesz, Tom.
- Mordując. - Tak.
Morderstwo rozdziera duszę, ponieważ jest pogwałceniem natury.
Czy można tego dokonać tylko raz?
Czy nie można by na przykład sześć lub siedem razy?
Siedem?!
Na brodę Merlina, Tom.
Czy zabicie jednej osoby nie jest wystarczająco straszne?
Żeby rozedrzeć duszę na siedem kawałków?!
Interesujesz się tym czysto hipotetycznie, prawda?
Z powodów naukowych?
Oczywiście, profesorze.
To będzie nasz mały sekret.
Profesorze.
To przechodzi moje wyobrażenia.
Czy to znaczy, że mu się udało?
- Stworzył horkruks. - O tak, udało mu się.
I to nie jeden.
- Czym one są? - Czymkolwiek.
Najpospolitszym przedmiotem.
Pierścieniem.
Lub zeszytem.
- Dziennik Toma Riddle'a. - To horkruks, tak.
Cztery lata temu, gdy uratowałeś Ginny Weasley, przyniosłeś mi to.
Już wtedy wiedziałem, że to przedmiot czarnoksięski.
Mroczny i potężny.
Lecz do dziś nie wiedziałem jak potężny.
- A pierścień? - Należał do matki Voldemorta.
Trudno go było znaleźć i jeszcze trudniej unicestwić.
Ale gdyby odnaleźć wszystkie i wszystkie zniszczyć...
Wtedy zniszczysz Voldemorta.
Gdzie ich szukać? Mogą być wszędzie.
Tak, ale magia, a zwłaszcza czarna magia...
...pozostawia ślady.
W tym celu pan podróżował, prawda?
I opuszczał szkołę.
Tak.
I chyba wiem gdzie jest następny.
Lecz tym razem nie zdołam zniszczyć go sam.
Po raz kolejny muszę poprosić cię o zbyt wiele, Harry.
Czy kiedykolwiek przyszło ci do głowy, że prosisz o zbyt wiele?
Czy w swojej mądrości nie pomyślałeś, że ja nie chcę już tego robić?
To bez znaczenia.
Nie będę z tobą negocjował, Severusie.
Zgodziłeś się.
Nie ma nad czym dywagować.
Harry...
Czas zacząć się golić, przyjacielu.
Czasami zapominam jak urosłeś.
Widzę w tobie wciąż małego chłopca.
Wybacz te sentymenty, Harry.
Starzeję się.
Dla mnie wygląda pan wciąż tak samo.
Jesteś ujmujący, jak twoja matka.
To niedoceniana cecha.
Miejsce do którego dziś się wybierzemy, jest bardzo niebezpieczne.
Obiecałem, że będziesz mógł mi towarzyszyć.
Ale pod warunkiem
że będziesz wykonywał wszystkie polecenia bez mrugnięcia okiem.
Dobrze, profesorze.
Rozumiesz co to oznacza?
Gdy powiem kryj się, kryjesz się.
Gdy powiem uciekaj, uciekniesz.
Gdy rozkażę byś mnie zostawił i ratował siebie, uczynisz to.
Przyrzeknij, Harry.
Przyrzekam.
Złap mnie za ramię.
Sądziłem, że z Hogwartu nie można się teleportować.
Bycie mną ma swoje dobre strony.
To tutaj.
O tak.
To miejsce zakosztowało magii.
Za prawo przejścia trzeba zapłacić krwią.
Ta danina ma za zadanie osłabić intruza.
- Ja mogłem to zrobić. - Nie, Harry.
Twoja krew jest znacznie cenniejsza od mojej.
Voldemort dobrze zamaskował swoją kryjówkę.
I z pewnością ją zabezpieczył.
Ostrożnie.
Oto i ona. Pytanie jak się tam dostać?
Mógłbyś, Harry?
Myśli pan, że tu kryje się horkruks?
Tak.
Trzeba ją wypić.
Do ostatniej kropli.
Pamiętasz co przyrzekałeś?
Ten płyn może mnie sparaliżować.
Odebrać mi pamięć.
Lub wywołać taki ból, że będę cię błagał o ratunek.
Ale nie możesz tego zrobić, Harry.
Do ciebie, Harry, należy napojenie mnie tym eliksirem.
Nawet gdybyś musiał zrobić to siłą.
- Rozumiesz? - Dlaczego ja nie mogę go wypić?
Bo ja jestem starszy, mądrzejszy, i o wiele mniej wart od ciebie.
Twoje zdrowie, Harry.
Profesorze.
Profesorze, słyszy mnie pan?
Profesorze.
Harry, błagam cię! Pomóż mi.
Więcej nie mogę. Harry!
Błagam.
Nie, nie.
Trzeba pić, jak było powiedziane, pamięta pan?
- Przestań, błagam. - Przestanę, kiedy wszystko zostanie wypite.
Nie zmuszaj mnie, wolę umrzeć.
- Zabij mnie! - Nie.
To moja wina. Wszystko moja wina.
Jeszcze jedna, profesorze. A potem koniec, obiecuję.
Obiecuję. Proszę.
Harry...
Wody.
Udało się panu, profesorze. Proszę spojrzeć.
Harry, wody.
Aguamente!
Wody.
Lumos!
Lumos maxima!
Harry.
Drętwota! Drętwota!
Sectumsempra!
Harry...
Incarcerus! Drętwota!
Harry.
Wracajcie do swoich domów. Bez gadania!
Musimy iść do skrzydła szpitalnego.
Do madam Pomfrey.
Nie.
Severus.
Potrzebuję Severusa. Obudź go.
Opowiedz mu co się stało. Nie rozmawiaj z nikim innym.
Severus, Harry.
Ukryj się niżej, Harry.
Nic nie mów i nie pokazuj się bez mojego pozwolenia.
Cokolwiek się stanie, nie wychodź z ukrycia.
Harry, zrób to co mówię.
Zaufaj mi.
Dobry wieczór, Draco.
Co cię tu sprowadza w ten piękny, wiosenny wieczór?
Kto jeszcze tu jest? Z kim pan rozmawiał?
Lubię mówić sam do siebie.
To niezwykle pomocne.
Próbowałeś kiedyś szeptać coś do siebie, Draco?
Draco... ty nie jesteś zabójcą.
Skąd pan wie kim jestem? Popełniłem okropne rzeczy.
Jak zaklęcie Katie Bell, żeby przemyciła mi śmiercionośny naszyjnik?
Jak wsypanie trucizny do miodu?
Wybacz, Draco. Te wszystkie czyny były tak nieudolne
że myślę, iż nie dość się starałeś.
On mi ufa. Zostałem wybrany.
- Pozwól, że ci to ułatwię. - Expelliarmus!
Bardzo dobrze.
Nie jesteś sam. Są inni.
Jak?
Szafka Zniknięć w Pokoju Życzeń.
Naprawiałem ją.
Niech zgadnę.
Ma bliźniaczą szafkę u...
...Borgina i Burkesa.
Razem tworzą przejście.
Bardzo pomysłowe.
Draco!
Wiele lat temu znałem chłopca, który dokonał samych złych wyborów.
- Pozwól sobie pomóc. - Nie chcę twojej pomocy.
Nie rozumiesz? Ja muszę to zrobić.
Muszę cię zabić. Albo on zabije mnie.
Co my tu mamy?
Dobra robota, Draco.
Dobry wieczór, Bellatrix.
Nie przedstawisz mi swoich kamratów?
Chętnie bym to zrobiła, Albusie.
Ale czas nagli.
Zrób to.
Jest na to za słaby.
Jaki ojciec, taki syn.
- Ja go wykończę. - Nie.
Czarny Pan kazał chłopakowi.
To twój moment, Draco. Śmiało!
No dalej, Draco, już!
Nie.
Severusie.
Proszę.
Avada kedavra!
Hagridzie! Halo!
Snape! On ci ufał!
Idź!
Incarcerus! Walcz!
Ty tchórzu!
Stań do walki!
Nie, on należy do Czarnego Pana.
Sectumsempra!
Jak smiesz używać moich zaklęć przeciwko mnie, Potter?
Tak.
Ja jestem księciem półkrwi.
Potter, w świetle tego, co zaszło
gdybyś miał potrzebę porozmawiania...
Powinieneś wiedzieć, że profesor Dumbledore...
Wiele dla niego znaczyłeś.
Sądzisz, że Draco by to zrobił?
Nie.
Już opuścił różdżkę.
Snape to zrobił. To zawsze był Snape.
A ja nie zrobiłem nic.
Jest fałszywy.
Otwórz.
"Do Czarnego Pana."
"Będę już martwy, gdy będziesz to czytał"
"ale to ja odkryłem twoją tajemnicę."
"Ukradłem ten horkruks, aby go zniszczyć"
"Stawiam czoła śmierci w nadziei, że gdy spotkasz swego przeciwnika"
"znów bedziesz śmiertelny"
"R.A.B."
R.A.B.?
Nie wiem.
Ktokolwiek to jest, ma prawdziwy horkruks.
Czyli, że wszystko poszło na marne.
Wszystko.
Ron nie będzie wam przeciwny.
Tobie i Ginny.
Ale radzę, byś w jego obecności, ograniczył całowanie do minimum.
Nie wrócę tu już, Hermiono.
Muszę skończyć to, co zaczął Dumbledore.
Nie wiem gdzie mnie to zaprowadzi.
Ale dam znać tobie i Ronowi, gdy będę mógł.
Zawsze podziwiałam twoją odwagę, Harry.
Ale czasem jesteś naprawdę tępakiem.
Nie sądzisz chyba, że sam wyruszysz na poszukiwanie horkruksów?
Potrzebujesz nas, Harry.
Nie zdawałem sobie dotąd sprawy jak tu pięknie.